Decisive Moment en honkbal

Henri Cartier-Bresson; Een fantastische fotograaf en de ‘uitvinder’ van Decisive Moment. In de jaren 90 ontdekte ik zijn werk én dat Decisive Moment niet even ‘te leren’ is, behalve dan door je verkeerde gewoontes gaandeweg af te leren. Magisch. Het aspect van ‘het beslissende moment’ zal ik met de 6 foto’s hieronder trachten uit te leggen:

Begin van de wedstrijd Japan – USA – Haarlemse Honkbalweek

In de foto hieronder zien we de ‘plaatsing’ van de loper die terugduikt naar het eerste honk en precies ‘vrij’ onder de uitgestrekte arm zichtbaar is. Dit geeft het compositie-deel van de foto een bepaalde kwaliteit. Tegelijkertijd is de bal ( die zeker met zo’n 70 km/u aan komt suizen) nét niet in de handschoen en heeft de loper in zijn duik ook nog een stukje af te leggen voordat hij het honk vast heeft en ‘safe’ is. Als je er langer naar kijkt, lijkt het of het beeld zou kunnen gaan bewegen. (Voor honkbalkenners is dit een spannend moment: Uit of niet ?)

Het beslissende moment in de foto

In de achtergrond van de volgende foto zien we de coaches in gesprek met de scheidsrechter, de honkloper die het nog eens uitlegt, terwijl de eerste honkman zijn gemaakte beweging herhaalt.

Onenigheid over de beslissing

Situatie: Terwijl de slagman doet alsof hij gaat slaan, legt hij plotseling zachtjes zijn knuppel tegen de aanvliegende bal en sprint richting eerste honk. In de eerste halve seconde zien we deze situatie:

Stootslag of ‘bunt’

De scheidsrechter staat nog helemaal in de houding om de pitch te beoordelen en de 3e honkman is duidelijk verrast. Doordat de catcher zijn linkerknie al op de grond heeft, is hij in het nadeel; Hij moet eerst nog opstaan.. De slagman sprint in net over de 4 seconden naar het bijna 30 meter verder liggende eerste honk..
De foto werd afgedrukt op het moment dat de slagman nog net in beeld is en de bal nog niet bij de derde honkman. Door dit moment is de afloop nog ‘onzeker’ hetgeen de foto spannend maakt.

Direct na afloop van de laatste inning: Japan wint de wedstrijd
Plezier op de tribune

Ik maakte deze serie dankzij de perskaart die Maartje Breed van Ontwerpen en Zo voor me regelde, waarvoor dank. Henri Cartier-Bresson zelf werkte met een Leica camera, waarmee slechts 1 klik te maken was, waarna je de film eerst met de hand moest transporteren. Geen motordrive dus, waarmee ik wel kon werken en waarmee je uit meestal een stuk of 3 beelden de beste compositie kan kiezen.